تاریخ انتشار :سه شنبه 10 اکتبر 17.::. ساعت : 12:00 ب.ظ

   131 بازدید

روستا
اینک اکثر شهرنشینان در حسرت زندگی روستایی دل خوش کرده اند به خواب و رویا تا عمری کار کنندبازنشسته شوند و بروند در روستایی آسوده زندگی کنند ....

جوان پرس / عبدالسلام معروفي : پانزدهم مهرماه كه ( روز ملی روستا و عشاير) و ديروز بود به همين راحتي  گذشت ؛ انگار نه انگار روز روستا بود و روستايي داريم ! انگار نه انگار روستا محل و كانون توليد است ! محروميت و محدوديت و مشكلات اين روزها از چهره روستائيان و عشاير مي بارد!

  از كمبود امكانات گرفته تا مشكل اشتغال و بيكاري ، عدم فروش محصولات توليدي ، نبود بنگاه توليدي قوي ، نبود امكانات رفاهي ، مشكل آب  و راه روستايي ، و غيره باعث شده كه جوانان قصد مهاجرت به شهر داشته باشند و اين روزها كمتر حضور جوانان را در روستاها مي بينيم و روستانشينان با مشكلات زيادي دست و پنجه نرم مي كنند.

 جوانان روستايي ويلان و سرگردان دالان هاي تنگ ، تاريك و خاكي و بدون امكانات هستند و آن تعدادي هم كه در روستا باقي مانده اند از سر اجبار مشغول كشاورزي  بوده و در ركاب پدران و مادران پير خود بسر مي برند، البته اگر به همين منوال بگذرد شايد چند سال ديگر كمتر از انگشتان دست جوان در روستاها پيدا كنيم و دالان هاي روستا فقط شاهد بزرگان مسني خواهد بود كه ياراي توليد كشاورزي هم نخواهند شد كه فقط جلوي درب منازلشان و روي سنگ هاي مخصوص چشم انتظار فرزندان و نوه هاي خود هستند.

 خدمات انجام يافته روستاها در بعد از انقلاب قابل مقايسه با گذشته نيست و اين روزها چهره هاي روستا با گذشته قابل مقايسه نيست ، آذربايجان غربي از لحاظ جغرافيايي يك استان طولي است و روستاهايش هم پراكنده و به نوعي خدمات رساني كمي سخت است ؛ مي گويند در حال حاضر حدود 40 درصد مردم آذربايجان غربي در روستاها زندگي مي كنند، حدود 3000 روستا داريم ، از روستاهاي تك خانواري گرفته تا چندصد خانواري ، اكثر روستاهاي ما برقدارند ، كمتر از10 درصد شبكه فاضلاب و حدود80 درصدهم داراي انشعاب آب هستند، آمار روستاي داراي گاز هم مي گويند حدود 500 روستاست ، كمتر از50 درصد راه آسفالته دارند و بقيه هم از راه خاكي استفاده مي كنند ،  كمبود مراكز درماني و بهداشتي و كمبود متخصص و مشكلات فرهنگي و بيسوادي ديگر مواردي هستند كه روستاهاي اين منطقه با آن دست و پنجه نرم مي كنند.

  بی گمان مهمترین نیازهای حیاتی شهرنشینان در روستاها  تولید می گردد. بعضی از این تولیدات، مستقیما در اختیار مصرف کنندگان شهری قرار می گیرد و بعضی دیگر، به طور غیر مستقیم، و به صورت فرآوری شده؛ به مصرف شهرنشینان، می رسد . این ویژگی روستا، به عنوان مهم ترین ویژگی، در اکثر روستاهای استان قابل رؤیت است.

درکنار مبحث تولید، ویژگی ديگر روستا و روستانشینی، نگه داشتن و استقرار جمعیت قابل اعتنایی است که در حالت عادی بیکار و خوش نشین، نامیده می شوند؛ اما در کنار جمعیت مولد به زندگی ادامه داده، بعضا به طور موسمی شاغل می گردند. کنترل و نگهداری این جمعیت در روستاها، علاوه بر این که، به نوعی یاری رسان تولیدکنندگان در فصولی از سال می باشد؛ از سرازیر شدن آنان به شهرها و ایجاد مسایل اجتماعی نیز، جلوگیری می نماید.

 از دیگر ویژگی های زندگی روستایی، حفاظت و صیانت از یک فرهنگ و یک سبک و شیوه ی زندگی است. بی تردید، در سال های اخیر که کشورهای غربی، بحث جهانی شدن را مطرح کرده اند؛ آن چه می تواند؛ فرهنگ اصیل ایرانی-اسلامی را از گزند تندباد تبلیغات شدید غرب، نجات دهد؛ تکیه و تأکید بر فرهنگی بومی است که در روستاهای ما، به صورت بکر و دست نخورده باقی مانده است. فضیلت هایی که متأسفانه در مناطق شهری، بلحاظ سبک نوین زندگی(که عموما از طریق تبلیغات رسانه ای غرب شکل گرفته اند) به دست فراموشی، سپرده شده اند؛ در مناطق روستایی، همچنان، به عنوان هنجار و ارزش محسوب می شوند و افراد، ملزم به اطاعت از آنان هستند.

 ویژگی  ديگر زندگی در روستا، که به نوعی، مکمل و متمم ویژگی سوم است؛ این است که، روستاها، به واسطه ی بکر بودن، حامل عناصر فرهنگی ارزشمندی هستند که در مناطق شهری، کمیاب و یا حتی نایاب است. عناصری همانند زبان سنتي در مناطق روستایی، به مراتب دست نخورده تر و اصیل تر باقی مانده است. امروز واژه های زیبا و خوشتراشی در روستاهای استان ما تلفظ می شوند که، به یقین هم از بعد ساختاری و هم از بعد آوایی، اصالت دارند و دقیقا همان چیزی است که در پارسی پهلوی ساسانی یا حتی اشکانی مورد استفاده قرار می گرفته است.

نتیجه آن که، زندگی روستایی ، به عنوان یک سبک زندگی، نقش بسیار مهم و مؤثری، در تداوم حیات جامعه امروز ما ایفا می کند.

بنابراین؛ به نفع همه خواهد بود که این روستاها به عنوان کانون های تولید و حافظان فرهنگ اصیل ، تقویت شوند و اهالی و باشندگان آن ها بتوانند با کمترین دغدغه ، در زادگاه خود بمانند و مثل گذشته متولی و حافظ اقتصاد و فرهنگ این مرز و بوم باشند.

خدا کند که همه آنها شکر این نعمت خدادادی را بجا آورند و خدا کند که مسئولین مملکت به ارزش و اهمیت آنها ارج نهند و درآبادانی روستاها بکوشند تا دیگر کسی مجبور به مهاجرت نگردد و نسلی آشفته و شهرنشین برجای نگذارد .

اینک اکثر شهرنشینان در حسرت زندگی روستایی  دل خوش کرده اند به خواب و رویا  تا عمری کار کنندبازنشسته شوند  و بروند در روستایی آسوده زندگی کنند و به باغداری و کشاورزی بپردازند  آنوقت جوانان روستاییمان بعضی هاشون …. قدر داشته ها را نمی دانند و سرگشته ی شهرهای پراز گرگ و آدم های بی خبر از هم می شوند ….

روزی  روزگاری همه جای دنیا روستا بود …. و زندگی شیرین … اما اکنون ….  اگر فكرجدي به حال روستاها و روستانشينان مان نداشته باشم ، ديگر روستايي نخواهيم داشت و روستازاده اي هم نخواهد بود …حیف و صد حیف ….

واین قصه سر دراز دارد ….

Print Friendly
کدخبر : 108300




یک دیدگاه

  1. رضا says:

    باتشکر از انعکاس صحیح مشکلات و مسائل دردمند جامعه

دیدگاه خود را به ما بگویید.