تاریخ انتشار :سه شنبه 4 ژوئن 13.::. ساعت : 10:07 ق.ظ

   329 بازدید

اماما ، رهبرا ، خميني بزرگ من هرگز لحظه ي فراقت را فراموش نمي كنم. جز آتشي به منزل چيزي نمانده بر دل . آتشي فقدان پدري دلسوز بر جگر ملتي عاشق .

جوان پرس : درد دوري امامي كه با ذره ذره ي وجودش پيروانش را به سوي آزادي رهنمون گرديد. خميني كبير ، اي نجات بخش ملت پاك و اسارت چشيده ايران، عاشقان تو همچمن صحابه ي نبي خدا كه در عصر جهالت ناجي خود را عشق مي ورزيدند ؛ امروز تو را دوست مي داند .

 

   من با دو چشم خويش مي بينم كه حتي جواناني كه در آن دوران حضور با بركت تو را درك ننمودند، امروز همچون فرزندان پدر از دست داده داغ فراق تو را در دل با خون جگر تسلي مي دهند . امروز فرزندانت حتي ذره اي انحراف از مبارزات دلاورانه ي تو با زورمداران و استعمارگران ظالم را برنمي تابند. دوستت داريم . پيرويت مي كنيم .و امروز با راهنمائي هاي رهبري مهربان سرمشق هاي انقلابيت را به گوشه گوشه ي جهان صادر مي كنيم.

 

    اماما ، رهبرا ، اكنون فراقت را در نبرد با روشنفكر نماهايي  كه دست در دست صهيونيسم غاصب ، بايگاني كردن انديشه هاي انديشمند ترين ولي و رهبر معاصر را در انديشه دارند ، احساس مي كنيم. امروز به ياري و ولايت شاگردان مكتبت رو به سوي شناساندن گوشه گوشه ي درياي معرفت و دانش تو به دنيايي پر از خيانت و شرارت نهاده ايم .

 

  اي يار و ياور حريت و آزادگي . اي امام . اي روح ا… . اي خميني بزرگ ما را تنها مگذار. امام خميني(ره) چهره اي عادي نبود، او در دل همه خانه داشت. آنگونه كه هرگاه دل قصدش مي كند، كلمات به سماع در مي آيند. دل نوشته هاي زير نيز از اين دست اند، يادواره هايي براي پير مراد. پير جماران كه هنوز ردپايش در دل هاست.

 

شعر ی که در ادامه می آید از امیر منصور برقعی است که در وصف حضرت امام سروده است. 

    
    منظومه بلند من، توئي
    اگر توانمت سرودن و خواندن.
    روان چو آب،
    لطيف، همچون خيال و خواب،
    گيراتر از شراب.
    اي قامتت، قصيده ناز سپيده دم
    آيا ترا توان سرودن و خواندن؟
    چشمان تو دو مصرعند
    كه مطلع شعر بهار را،
    بيرنگ مي كنند؛
    و مادر الهام غزلواره هاي حس منند.
    استقامت است قامت تو،
    مهرباني، بلور دستانت،
    و گوي بلورين اشك تو
    جام جهان بين ديگري است.
    نامت دو ثلث عشق؛
    اي چشمه موزون ترين ترانه ها
    در پاي تو آيا توان غنودن و بودن؟
    منظومه بلند من توئي،
    اي گلواژه هميشه،
    آيا توانمت سرودن؟
    «جلوه اي كرد رخت ديد ملك عشق نداشت»
    «عين آتش شد از اين غيرت و بر آدم زد»
    «حافظ»
    سالهائيست كه هجران تو اندوه من است
    دگرت باز نديدن، شايد…
    بي تو بودن،
    هرگز
    
    اي سفر رفته دنياي خيال،
    اي چو خون در رگ من در جريان،
    اي نسيم سحري
    باز خواهي گشتن…؟
    در پس روزنه شوق و اميد،
    زير آن شاخه لبريز خزان،
    بازت آيا ديدن…؟
    همره رويش بذر
    بازت آيا جستن…؟
    
    اي تو محبوبترين،
    اي تو مفتوح ترين پنجره سوي افق هاي بلند،
    اي تو آرامش درياي عميق؛
    انتظارت، دردي است، بيش از طاقت من
    و ترا باز نديدن…
    
    قرن هايي ساكن، سال هايي ساكن.
    شوق پرواز نبود،
    بال هايي ساكن.
    – اگرت شوق نبود
    وگرت بالي نيست،
    لحظه و قرن يكي است-
    
    قرن هايي تاريك، سال هايي تاريك.
    سال هايي كه دلم مي پوسيد.
    قرن هايي كه تنم مي گنديد.
    سال هايي كه زبان مي خشكيد.
    قرن هايي كه جمود، خانه در گستره بودن داشت.
    
    سال هايي پر زجر،
    سال هايي پر سرماي سياه،
    سال هايي پر رخوت، پر خواب،
    سال هايي پر زخم، پر درد،
    سال هايي پر فقر.
    سال ها دلتنگي.
    سال ها خستگي و ماندگي از پوئيدن.
    ناتواني از رشد،
    از روئيدن.
    سال ها ياس ز تابيدن خورشيد نشاط.
    سال ها تنهايي.
    قرن ها تنهايي…
    سال هائيست كه هجران تو اندوه من است.
    
    دل تنهاي مرا
    خلوتي با گل هاست.
    كه حكايات تو را مي گويم:
    دست هايي پر گل بوته لطف،
    دست هايي همه از مرهم صبح؛
    چشم هايي همه تكرار محبت، همه مهر،
    چشم هايي چشمه جوشش راز،
    و نگاهي همه از جنس نوازش، از نور
    و افق هاي بلند ديدن…
    و افق هاي بلند پرواز…
    و افق هاي بلند بودن…
    خلوتي با دل هاست
    كه شكايات تو را مي گويم:
    بي تو گل پژمرده است.
    بي تو خورشيد نخواهد تابيد.
    بي تو مهتاب پس ابر فرو خواهد مرد.
    بي تو دل افسرده است.
    بي تو زيبايي نيست
    بي تو بد دنيائيست…
    اي تو، محبوب ترين،
    اي تو، مفتوح ترين پنجره سوي افق هاي بلند،
    بي تو بد دنيايي است…
    مبتلائيم به ايامي سرد،
    و به چشماني تنگ،
    و به خود خواهي تقديس شده،
    و به بازار پر از سود ريا،
    و پراكندگي دلهامان
    و به ترس.
    بي تو بد دنيايي است…
    زندگي گم شده است؛
    با فراموشي اشك و لبخند،
    با فراموشي احساس بهار،
    با فراموشي پرواز خيال،
    با فراموشي همسايگي انسان ها.
    بي تو بد دنيايي است…
    روزگاري است تهي از بودن؛
    خالي از جذبه و شوق،
    خالي از نور و نشاط،
    خالي از ناز ونياز.
    بي تو، بد دنيايي است…
    به چه كس بايد گفت؛
    خالي از صبحدم احساسيم.
    خالي از رايحه عرفانيم.
    خالي از روشني اشراقيم.
    بي تو بد دنيايي است…
    اين حصاري كه در آن مي پوسيم.
    اي سراينده شعر پرواز،
    با من از اوج بگو.
    پاي من در تله ثقل زمين خشكيده است،
    برهانم زين بند.
    
    اي تو محبوب ترين،
    اي تو،مفتوح ترين پنجره سوي افق هاي بلند،
    اي تو، آرامش درياي عميق،
    سال هائيست كه هجران تو اندوه من است؛
    سينه از زخم فراقت خونين،
    خاطر از خاطره هايي سرشار.
    
    پشت چشمان تو، آهي ديگر.
    پشت چشمان تو، راهي ديگر.
    پشت چشمان تو، دنياي نگاهي ديگر.
    پشت چشمان تو، نقبي است به اعماق وجود،
    به طلوع تاريخ،
    به زمان هايي دور
    پس از آنگاه كه مي گويندش:
    «عشق پيدا شد و آتش به همه عالم زده.»
    
    روزگاران دراز
    همه بودند
    و دنيا پر بود:
    برگ ها، جنگل ها
    چشمه ها، درياها
    ابرها، طوفان ها
    شاپرك ها، گل ها
    كوه ها، هامون ها
    آسمان ها پر بود، از تكاپوي ملك،
    از ركوع دائم،
    از هياهوي مدام تسبيح.
    – جبر و تقديس و سجود-
    و زمين، از گذر سرد زمان،
    از چراي دائم،
    از هياهوي مدام شهوت.
    – جبر وتكرار وسقوط-
    روزگاران دراز،
    خلائي بود درون هستي…
    – و وجود،
    شعله چشم تو را…
    شعله عشق تو را مي طلبيد-
    بذر تو، گوهر پاك،
    شسته در جام الست.
    و تو رستي از خاك
    در حريري از روح.
    و تو رستي از خاك…
    رُستن ات، رَستن بود.
    آسمان فرشي شد، پيش پاي رفتن،
    تا عبور از افلاك…
    
    اي تو محبوب ترين،
    اي تو مفتوح ترين پنجره سوي افق هاي بلند،
    سال هائيست كه هجران تو اندوه من است.
    با تو بودن،
    بودني ديگر بود…
    در شب چشم تو، از پشت حرير مژگان
    و از اعماق شهود
    باد آمد، آمد،
    تن من را پر كرد، از تمناي وزش،
    از سيلان.
    – انبساط بودن، شوق ها مي انگيخت-
    جريان مي يافتم همره باد،
    مي گذشتم از نهر، بين گوي قطرات،
    مي شكفتم با گل،
    مي نشستم بر نور،
    هضم بودم در باد.
    به سبكبالي مه، دشت را پر كردم،
    مثل نيلوفر سبز، پيچيدم، دور هر ساقه خواب.
    جوشيدم، جوشيدم.
    دل خورشيد شدم، تابيدم.
    هضم در برگ شدم،
    هضم در آب شدم،
    هضم درخاك شدم،
    هضم در مرگ شدم،
    تا گذر از لب ديواره خاكي وجود،
    تا نگه كردن دزدانه به آن سوي حقيقت
    كه غريبيم در آن وادي دور،
    تا فرو رفتن و سربر كردن از حوض جهان هاي دگر.
    سفري بود به دنياي وراي نگهت،
    نگهي بود به دنياي پس چشمانت.
    پشت چشمان تو، آهي ديگر.
    پشت چشمان تو، راهي ديگر.
    پشت چشمان تو، دنياي نگاهي ديگر.
    پشت چشمان تو، احساس شكفت.
    پشت چشمان تو، رنگ جاويد.
    پشت چشمان تو، طيفي از نور.
    پشت چشمان تو، با قوس و قزح تا ابديت رفتن.
    پشت چشمان تو، ديوار بهشت.
    پشت چشمان تو،
    صدها دنياست.
    پشت چشمان تو، «انسان» پيداست.
    
    شعله چشم تو را…
    شعله عشق تو را…
    مشعل صبح بدستان به امانت بردند
    نورباران كردند،
    شهر ظلمت زده «انسان» را.
    غزل خواب سرايان، به وديعت ستدند
    صحوه و بيداري.
    و سرودند، سرودي ديگر؛
    از زمان هاي دگر،
    با زبان هاي دگر.
    و سرودند ز راز گل سرخ،
    و سرودند ز شوق پيچك،
    و سرودند ز خورشيد بلند،
    و سرودند:
    زميل،
    رفتن،
    و عروج.
    مشعل صبح بدستان، قافله سالارند؛
    غزل نور سرايان، به شتاب؛
    راهيان افق محو از پي،
    بار سنگين بر دوش،
    شعله چشم تو را مي طلبند.
    
    محو سنگي در دشت،
    محو برگي در باغ،
    محو شمعي در صبح،
    محو حسي در شوق،
    محو انسان در عشق.
    محو يك قطره ميان دريا.
    محو يك قطره و دريا با هم.
    محو يك قطره و دريا در هم.
    افق محو پراز گسترش و پيوند است.
    غزل نور سرايان گفتند:
    بايد آمد لب ديواره خاكي وجود،
    بايد از پنجره محو تماشا كردن.
    بايد از دلهره عقل گذشت،
    سر صبري جاويد
    عشق را معنا كرد.
    و شجاعانه نوشتند كه در شهر حيات،
    بين انسان هائيم
    و در اين مختصات،
    بايد از عاطفه گفت،
    بايد از شوق نوشت،
    بايد از عشق سرود.
    مشعل صبح بدستان همه روز
    مي شكستند طلسم ظلمت،
    كه در آن جمجمه اسكلتي عربده مي زد: «مردم،
    گفتن از عشق قباحت دارد.»
    مشعل صبح بدستان همه روز
    مي سرودند كه اي انسان ها،
    ميوه دلهاتان، نرود ازخاطر.
    روز را دريابيد؛
    نور را دريابيد؛
    تا شكوفايي حس در سينه،
    تا درخشندگي چشم ز شوق،
    تا فروزندگي قلب ز عشق،
    دو سه خيز ديگر.
    مشعل صبح بدستان همه جا جار زدند
    و سرودند كه اي انسان ها،
    لحظه ها مي گذرند، خويش را دريابيد.
    نهراسيد از عشق
    و نگوئيد كه عشق،
    رنج همواره تواند بودن؛
    و نگوئيد كه عشق،
    حبس در شهر پس درياهاست؛
    و نگوئيد كه عشق،
    خارج از حوصله بودن ماست،
    پلك ها را بتكانيد ز گرد عادت،
    زغبار تكرار،
    برويد، برويد، كه لب چشمه نور
    چشم ها را شستن،
    واژه ها را شستن،
    اولين گام بلندي است كه بايد برداشت.
    قلب را بايد داشت،
    عشق را بايد خواست
    و نترسيد ز انسان بودن.
    و نترسيد ز پرواز تمنا پي ديدار و نگاه
    و نترسيد اگر قطره اشكي بچكد از سر مهر
    و نترسيد ز ميرا شدن شوق وصال
    و نترسيد زغم
    و نترسيد ز دل تنگي و هجر
    و نترسيد ز افسوس فراق
    و نترسيد ز بهتان جنون
    و نترسيد ز انسان بودن.
    و نترسيد ز محو شادي
    و نترسيد ز مرگ لذت
    و نترسيد ز ادراك شكست
    و نترسيد ز لمس كينه
    و نترسيد ز حجم اندوه
    و نترسيد از ضعف
    و نرسيد ز انسان بودن.
    آي مردم، مردم!
    چشم هاتان پر نور،
    پر ديدن،
    پر صبح،
    عشق را دريابيد.
    عشق خيلي ساده است.
    عشق را مثل هوا، مي توان معنا كرد.
    مي توان پيدا كرد.
    عشق يعني لبخند
    عشق يعني دو نگاه
    عشق يعني اندوه
    عشق دلبستگي پيچك باغ است به صبح فردا.
    عشق اين نزديكي است:
    پرش پروانه، از سر طاقت گل
    لذت تنهايي، در دل قوي سپيد
    احتياج كندو، به سرازيري شهد
    بازي كودك زشت، با شعاعي از نور،
    با زلال باران.
    عشق اين سادگي است،
    پشت چشمان شماست.
    
    عشق:
    آياتي است كه گل را روياند؛
    سوره هايي است ز آواز قناري و قفس؛
    راز هايي است نگفته از حس؛
    رمز هايي است نهفته از جان.
    عشق، اين نزديكي است،
    عشق در فاصله «ديدن» ماست،
    ميوه ها را بكنيم، از درخت احساس
    و بدانيم اگر مايوسيم،
    دست ما نيست دراز.
    «ديده» و «ديدن» را
    در دو دنياي جدا
    مي توان معنا كرد،
    و بكوشيم براي «ديدن»
    و «ببينيم» كه عشق
    در همين نزديكي است.
    همه جا پر شده از نغمه عشق.
    و «ببينيم» كه عشق،
    مثل خورشيد به ما مي تابد.
    و بفهميم كه از روزنه عشق، تماشا كردن
    قدرت «انسان» است.
    
    اي سفر رفته دنياي خيال،
    اي چو خون در رگ من در جريان،
    مشعل صبح بدستان همه جا،
    – بار سنگين امانت بر دوش-
    راه مي پيمودند؛
    شعر چشمان تو را مي خواندند،
    قصه نام تو را مي گفتند
    و بهره صومعه مي بخشيدند،
    بت دستان تو را،
    شعله چشمان تو را.
    مي سرودند كه بايد «ديدن»،
    بايد از روزنه عشق تماشا كردن
    و بدين آتش قدس ابدي،
    پرشي مي بايد
    تا بلنداي طهارت، يك روز.
    – سوختن مي بايد.-
    
    شهر را سوزاندند.
    – شهر انديشه خام
    سوخت از تندر بيرحم شهود.
    شهر ديگر گون گشت.-
    همه جا روزنه شد.
    همه جا پنجره هاي ابديت واشد.
    پرده بالامي رفت.
    واژه و دانش و شعر،
    شسته شد در دل درياي حقيقت،
    در نور.
    افق درك شكست، قفس عادت را.
    معجزه مي باريد:
    سنگ ديوار غزل مي طلبيد.
    شمع افسرده محبت مي جست.
    باغ پژمرده نوازش مي خواست.
    سفره فقر پي بوي بيات نان بود.
    حجم، اشباع ز موسيقي محو و پيوند:
    از سخن گفتن سنگ، همزباني با دشت.
    زمزمه كردن رود، زير گوش باران.
    نغمه رويش سبز، در بن ساقه خشك.
    همه همهمه متصل پيرامون.
    حجم، اشباع ز رقصي موزون:
    ذره ها مي رقصند.
    برگ و باد و كف و موج،
    همگي رقص كنان.
    كوه ها مي رقصند.
    ابرها مي رقصند.
    ماه و خورشيد و فلك در رقصند.
    و همه سلسله متصل پيرامون.
    حجم، اشباع ز عشق،
    تا بماند زيبا،
    تا بماند برجا،
    همه متصل پيرامون.
    شهر را سوزاندند.
    جان عريان طبيعت همه جا پيدا شد:
    نفس گرم زمين،
    تب بي تابي رويش در باغ،
    امتداد خورشيد در هوايي تازه،
    نور باران شب از آينه، الماس و صدف،
    جنگ موج و ساحل، سر بي و زني و هم،
    شاخه هاي زيتون، شاخه هاي انجير، نسب سبزگياه،
    شهر از زلف تو آويخته است.

    و در اين شهر غريب
    تشنگانند فراوان سر هر كوچه عشق؛
    آب كم مي جويند
    و عطش مي طلبند.
    شهر از زلف تو آويخته است
    و در اين شهر غريب
    صحبت از استغناست.
    قفس ثانيه ها بي رنگ است؛ 

   لحظه و قرن يكي است،   

     صحبت از اطلس پيوستگي درياهاست.
    مرگ، اينجا مرده است.
    شهر از زلف تو آويخته است
    و در اين شهر غريب
    يادگاران رسولان همه جاست.
    تشنگان اين شهر، آب كم مي جويند،
    هر سحر، مات چو سنگ،
    مي نشينند و راي هستي؛

    روبروي افق محو همانجا كه همه گم شده اند
    – مشعل صبح بدستان،
    غزل نور سرايان،…-
    تا پس از لحظه درك،
    آخرين زمزمه را پشت سكوت

    از مزامير بجا مانده ره يافتگان گوش كنند:
    «آي انسان ها
    ميوه دلهاتان، نرود از خاطر.
    عشق يعني جذبه
    عشق يعني جوشش
    عشق يعني رفتن
    نهراسيد از عشق

    و بدانيد كه عشق

    روح انسي است كه انسان دارد

Print Friendly
کدخبر : 18841




دیدگاه خود را به ما بگویید.