تاریخ انتشار :پنج شنبه ۷ تیر ۹۷.::. ساعت : ۱۰:۱۸ ق.ظ

   144 بازدید

سه دهه از سند توحش غرب و مدعیان حقوق بشر در سردشت می گذرد اما هنوز تاول های چرکی و سرفه های خشک مردم این دیار پایانی ندارد هنوز هم که هنوز است خردل و تاول جزیی از زندگی روزمره مردم مرزی این دیار است.

جوان پرس : ۷ تیرماه ۱۳۶۶ بود  ۷ روز از اولین ماه تابستان ۱۳۶۶ می‌گذرد. لحظاتی قبل از آن‌که عقربه‌های ساعت ۴/۳۰ دقیقه بعدازظهر را نشان دهد، نقطه‌های سیاهی در آسمان سردشت ظاهر می‌شود. هواپیماها غرش می‌کنند و سپس‌ ۴ بمب در شهر و ۳ بمب دیگر در روستاهای اطراف فرود می‌آید. این یکی از فجیع‌ترین و وحشتناک‌ترین تهاجم شیمیایی بود که سبب کشته و مجروح شدن عده زیادی از هموطنان شد.

پس از این حادثه ایران سردشت را نخستین شهر قربانی جنگ‌افزارهای شیمیایی در جهان نامید. اما سردشت نخستین مورد استفاده از بمب‌های شیمیایی توسط عراق در طول جنگ تحمیلی نبود، همان‌طور که آخرین آنها هم نبود.هزاران نفر بلافاصله بعد از حملات وحشیانه شیمیایی عراق جان سپردند. کسانی هم نجات پیدا کردند و ماندند تا با پوست‌ها و چشم‌های سوخته و تاول زده، خاطره سوختن همنوعانشان را به نسل‌ها منتقل کنند، آنانی که ماندند هنوز از دردهای طولانی و وخیم در عذابند.

 ۲۶سال از بمباران شیمیایی منطقه «سردشت» می‌گذرد. یکی از زیباترین شهرهای ایران که البته شهرتش را مدیون دیکتاتور دیوانه‌ای‌ است که تصمیم گرفت برای شکستن عزم و اراده زنان و مردانی که نمی‌خواستند تسلیم اهداف شوم و شیطانی‌اش شوند آن منطقه را بمباران شیمیایی کند.

تا این‌جای داستان چندان غمبار نیست، به هر حال کشور ما با دیوانه خون‌آشامی دست و پنجه نرم می‌کرد که به حکم «از کوزه همان برون تراود که در اوست» توقع دیگری از او نمی‌رفت.اگر جز این می‌کرد باید در شناختمان از طبع و طبیعت او شک می‌کردیم. جنگ تمام شد، ما به ساختن کشور تحت لوای شعار سازندگی مشغول شدیم.هشت سال بعد از آن توسعه سیاسی و اصلاحات را سرلوحه شعارهایمان قرار دادیم. بعد از این سرگرمی ، ۸ سال را با شعار عدالت و مهرورزی سپری کردیم.  حدود ۶ سال هم داریم با دولت تدبیر و امید سر می کنیم ؛ اینکه این شعارها تا چه اندازه تحقق پیدا کرده‌اند حرف و سخنی است که باید در جای و فرصتی دیگر بدان پرداخت.

سردشتی‌ها از کوچک‌ترین امکانات درمانی محرومند و برای دریافت ساده‌ترین داروهایی که درد و آلام آنها را تسکین می‌دهد باید تا پایتخت سفر کنند. بیمارستان دارند اما از دکتری که دردهای بی‌شمارشان را تشخیص دهد و برای آنها دارو تجویز کند خبری نیست. علاوه بر این هنوز بسیاری از آنها به عنوان مجروح شیمیایی به رسمیت شناخته نشده‌اند.

نمی‌دانیم علت این همه بی‌مهری و بی‌اعتنایی به مردم مهربان و دوست‌داشتنی و زخم‌خورده سردشت چیست؟ این ماجرا هر علتی داشته باشد مسئول مستقیم آن کسانی هستند که در رأس قوه مجریه ویا در راس دستگاه دولتی قرار داشته‌اند و دارند.راستی آنها که برای کوروش بزرگداشت می‌گیرند و به منشور حقوق بشر او فخر می‌فروشند و می‌خواهند عید نوروز را به همه جهان صادر کنند تا به حال به سردشت سفر کرده‌اند؟!

 با این حال استفاده از سلاح‌های شیمیایی در طول جنگ تحمیلی توسط عراق بیش از یکصد هزار مجروح و شهید در بین نظامیان و مردم بی‌دفاع کشورمان به‌جای گذاشته است. گازهای ارگانوفسفره (عوامل اعصاب، تاول‌زا و گاز خردل) در طول جنگ مکرراً‌ توسط نیروهای رژیم بعثی مورد استفاده قرار گرفت. پس از جنگ جهانی اول این نخستین باری بود که از سلاح‌های شیمیایی به صورت وسیع در جنگ استفاده می‌شود. این موضوع آشکارا مغایر با پروتکل ۱۹۲۵ ژنو بود.

آمریکایی‌ها اولین کسانی بودند که قبل از جنگ جهانی، سلاح‌های شیمیایی را علیه سرخپوستان به‌کار گرفتند. در جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۵ سلاح شیمیایی از سوی آلمان‌ها به‌کار گرفته شد و سپس دیگر کشورها استفاده از آن را در برنامه جنگی خود گنجاندند. عراق بر استفاده از عوامل شیمیایی در جبهه‌های جنگ اکتفا نکرد و بارها در مناطق مسکونی، به‌ویژه در روستاها بمب‌های شیمیایی خود را فرود آورد.

بر اساس گزارش‌های رسمی حملات شیمیایی عراق علیه ایران و برخی مناطق کردنشین عراق به بیش از سی بار می‌رسد که مهم‌ترین آنها عبارتند از:

 – استفاده از گاز موستارد یا خردل در سردشت در هفتم تیر ماه سال ۱۳۶۶ ، این یکی از فجیع‌ترین و وحشیانه‌ترین حملات از نوع شیمیایی بود.

– بمباران شیمیایی بسیاری از روستاهای اطراف ایران در اسفند ۱۳۶۷ .

– شیمیایی ساکنان شهر شلمچه و روستاهای اطراف آن در اسفند ۱۳۶۷٫

این وحشیانه‌ترین مورد استفاده از عوامل شیمیایی بود. بمباران شیمیایی شلمچه وسیع‌ترین مورد استفاده از جنگ‌افزارهای شیمیایی از زمان جنگ جهانی اول تاکنون به‌شمار می‌آید که حداقل ۵ هزار نفر از مردم کرد و مسلمان این شهر کشته و ۷ هزار تن زخمی شدند و بالاخره بمباران شیمیایی روستاهای اطراف شهرهای سرپل ذهاب، گیلانغرب و اشنویه در خرداد ماه ۱۳۶۷٫

این چهار مورد مهم‌ترین موارد استفاده از عوامل شیمیایی در طول جنگ تحمیلی علیه غیرنظامیان توسط عراق بود.اما در واقع شروع استفاده از بمب‌های شیمیایی توسط عراق در جنگ تحمیلی در اوایل جنگ تحمیلی در منطقه شلمچه بود که از این بمب‌ها به‌طور محدود استفاده شد و برای دومین بار در منطقه میمک تکرار شد.

عراقی‌ها از آغاز سال ۱۳۶۱ به‌طور پراکنده و علنی از عوامل شیمیایی کشنده استفاده کردند. در سال ۱۳۶۲، عراق به کاربرد جنگ‌افزارهای شیمیایی در پیرانشهر و حوالی پنجوین مبادرت ورزید. ایران حادثه پنجوین را جنایت جنگی نامید و مجروحین جنگ شیمیایی به بیمارستان‌های تهران اعزام شدند.از این پس عراق به‌طور مکرر در عملیات‌هایی چون والفجر ۲، والفجر ۴، خیبر، بدر و بعدها در والفجر ۸ و کربلای ۵ از شیمیایی استفاده کرد. ۲۷ اسفند ۱۳۶۲ عراق برای اولین بار در تاریخ جنگ‌های دنیا از گاز اعصاب استفاده کرد.

در اواخر سال ۱۳۶۲ عراق به علت علنی شدن ابعاد گسترده کاربرد این جنگ‌افزارها در جنگ با ایران در مجامع بین‌المللی مجبور به توقف موقتی استفاده از آنها شد. اما استفاده از جنگ‌افزارهای شیمیایی در بعد وسیع توسط عراق از اوایل زمستان ۱۳۶۴ که رزمندگان ایران توانستند شهر فاو را تصرف نمایند، مجدداً آغاز شد. در اوایل سال ۱۳۶۶ عراق بار دیگر از جنگ‌افزارهای شیمیایی به‌طور انبوه در جبهه مرکزی سومار استفاده کرد.

پس از عملیات والفجر ۸ ، نیروهای عراقی به طرز بی‌سابقه‌ای از مواد سمی شیمیایی استفاده کردند. حدود هفت هزار گلوله توپ و خمپاره حاوی مواد سمی علیه مواضع ایران شلیک شد.در طول ۲۰ روز هواپیماهای عراق بیش از هزار بمب شیمیایی در صحنه عملیات فرو ریختند و متجاوز از ۳۰ تهاجم شیمیایی علیه هدف‌های غیرنظامی در ایران انجام شد و این به معنای رقم خوردن فجایعی در سردشت و حلبچه بود که با فجایعی همچون بمباران اتمی شهرهای هیروشیما و ناکازاکی ژاپن به‌ دست آمریکا قابل مقایسه است.

 با همه این مشکلات مردم سردشت به خاطر دفاع از وطن خود این شهر را ترک نکردند و با تمام وجود به مبارزه پرداختند و تاولهای امروز آنها، یادگار روزهای مبارزه است.ولی متاسفانه ۲۸ سال از آن روزها می گذرد ؛ سردشت هنوز فاقد مرکز درمانی جامع برای جانبازان شیمیایی است و این خلاء بزرگ سالهاست که جامعه جانبازان را آزار می دهد و همچنین تهیه دارو دیگر دغدغه بزرگ این قشر رنج کشیده است.

دکتر رسول خضری نماینده مردم پیرانشهر و سردشت در مجلس شورای اسلامی در این خصوص با اشاره به مشکلات جانبازان شیمیایی با تاکید بر اینکه در چند سال اخیر اقدامات درمانی خوبی در حوزه زیرساخت در این شهرستان انجام شده ، ولی معتقد است : هنوز سردشت از داشتن مرکز درمانی مناسب بی نصیب مانده است و جانبازان شیمیایی با تحمل فشارهای فراوان و طی مسافتها به تهران و سایر شهرها رفت و آمد کرده و داروی خود را تهیه می کنند.

  وی به آمار جانبازان شیمیایی سردشت اشاره کرد و گفت: ۵۵۰ نفر زن و یک هزار و ۵۰۰ نفر مرد، جانباز بمباران شیمیایی این شهرستان هستند.

 نماینده پیرانشهر و سردشت بابیان اینکه البته آمارهای واقعی بیشتر از ارقام ذکر شده است ادامه داد: عوارض ناشی از بمبهای شیمیایی تا ۵۰ سال پس از فاجعه خودنمایی می کنند.

کمبود امکانات درمانی مناسب، دوری تنها بیمارستان سردشت از شهر، محرومیت و فراهم نبودن زیرساخت‌های توسعه به خصوص در بخش عمران شهری در کنار نارضایتی‌ها از تشکیل کمیسیون‌های پزشکی برای تعیین میزان جانبازی مصدومان و مدعیان شیمیایی بخشی از مشکلات مردمی است که نه تنها در دفاع مقدس بلکه هر روز جان و مال خویش را در نقطه صفر مرزی برای امنیت پایدار کشور فدا می‌کنند.

نبود تجهیزات پزشکی و درمانی به همراه حضور موقت متخصصان در این شهر مشکلات زیادی را برای مصدومان و جانبازان شیمیایی سردشت ایجاد کرده است برخی از مصدومان مجبوراند ماهها وهفته ها برای مداو به شهرهای دیگر از جمله ارومیه، تبریز وتهران راهی شوند که خود این موضوع درد و مشکلاتشان را دوچندان می‌کند.

احداث شعبه بیمارستان ساسان در سردشت، ایجاد امکانات رفاهی، ورزشی و درمانی در سردشت، پیگیری حق و حقوق مدعیان شیمیایی ازمجامع بین المللی، آخرین نتیجه تخلیه کلینیک مصدومان شیمیایی سردشت بخشی از وعده‌های مسئولان برای مردم این شهرستان است که هنوز بخشی از آنها رنگ واقعیت به خود نگرفته است.

سکوت مدعیان حقوق بشر با گذشت سه دهه از این فاجعه انسانی خود گویای هزاران حرف نگفته است با وجود اینکه در خصوص شهر سردشت در دادگاه لاهه جلسات متعددی برگزار شده اما هنوز مردم به حق واقعی و قانونی خود نرسیده‌اند

سردشت هفتم تیرماه سال ۶۶ در اوج جنگ ایران و عراق بمباران شیمیایی شد اما با گذشت سه دهه از این فاجعه مردم این دیار با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم می‌کنند و همچنان از عوارض آن رنج می‌برند.

هر چند در اثر چهار بار بمباران هوایی رژیم بعث عراق در سال ۶۶، درجه رفیع شهادت به بیش از ۱۱۰ نفر از مردم بی گناه و مظلوم این شهر رسید اما هزاران نفر نیز به دلیل آثار زیانبار گاز خردل با گذشت ۳۰ سال هنوز تاوان این جنایت انسانی را پس می‌دهد.

سه دهه از سند توحش غرب و مدعیان حقوق بشر در سردشت می گذرد اما هنوز تاول های چرکی و سرفه های خشک مردم این دیار پایانی ندارد هنوز هم که هنوز است خردل و تاول جزیی از زندگی روزمره مردم مرزی این دیار است.

Print Friendly, PDF & Email
کدخبر : 115245




دیدگاه خود را به ما بگویید.